چگونه کار خوب را به فرزندم یاد بدهم و آنرا در او نهادینه کنم

 

بزرگترین وظیفه پدر و مادر بعد از مراقبت و مواظبت از فرزندانشان، آموزش کار خوب به آنها است.

بهتر است به جای منع کار اشتباه اما بی خطر فرزندانتان، آموزش کار خوب را به او بیاموزید.
تحقیقات نشان داده اند که پاداش گرفتن باعث آزاد شدن هورمون دوپامین یا هورمون خوشحالی در مغز می‌شود و مفز رابطه ای بین انجام آن کار و داشتن حس خوب برقرار خواهد کرد.

 

فرق بین رشوه دادن و جایزه دادن

زمانی که کودک برای رسیدن به خواسته مطلوب خود، چه درست و چه نادرست شروع به گریه کردن و یا داد کشیدن   می کند و سعی می‌کند از این طریق به خواسته خود برسد، والدینی که به اصطلاح حوصله ندارند، سعی می کنند با دادن امتیاز(رشوه) به کودک، او را ساکت کنند. این کار، همان باج دادن به کودک یا تشویق رفتار اشتباه کودک است و باعث پرورش لجبازی در کودکان می شوند. در حقیقت کودک “لوس” به این شکل تربیت می‌شود.
اما والدین نمی‌دانند تشویق برای کار های خوب و مثبت کودک با رشوه دادن به او فرق دارد. رشوه دادن در حقیقت جایزه دادن به کار اشتباه کودک است که آثارسوئی دارد. اما تشویق کودک، باعث اعمال نیک در او و حرکت او به سوی ترقی می شود.

 

پاداش دادن

کودکان تا قبل از سه سالگی مسئول اعمال خود نیستند، به این دلیل که آنها رشد ذهنی و مغزی لازم را ندارند. یعنی مغزشان در مرحله ای از رشد است که خود را مرکز و محور دنیا می داند.
به همین دلیل تنبیه کردن و تهدید کردن تنها فرزندتان را می شکند. در این صورت کودک یا درگیر جنگ قدرت و لجبازی می‌شود یا دچار اضطراب و خجالت خواهد شد.
تنها زمانی که کودک با رفتارش به خود یا دیگران صدمه می‌زند یا به حقوق دیگران تجاوز می‌کند، او را از انجام آن کار منع کنند. در این دوره جدول ستاره ها، بازی، تمرین و ممارست، تشویق کردن و خواندن داستان های آموزنده بهترین روش تعلیم و تربیت است.

 

هشت ماهگی تا دو سالگی

در این سن، بهترین پاداش برای فرزندانتان لبخند شما است.
لبخند بزنید، به چشم های فرزندتان نگاه کنید و او را نوازش کنید.
روش موثر دیگر برای تقویت کار خوب فرزندتان نگاه کردن به او، توجه نشان دادن به کار او، خندیدن، دست زدن و هورا کشیدن است. برای موفقیت های کوچک فرزندتان هورا بکشید. این کار به فرزندتان کمک می‌کند تا برای انجام کار خویش احساس افتخار کند.
برای بازداشتن از کار اشتباهی که خطرناک نیست و آسیبی به کسی نمی‌زند، بهترین راه این است به کار او توجه نکنید و به جای، نه، نکن، بشین، نرو، دست نزن گفتن محیط را مناسب کنید و توجه فرزندتان را به کار دیگری معطوف کنید، تا فرزندتان لوس و لجباز نشوند.

 

۲ سالگی به بالا

کودک از دو سالگی شروع به آموختن صبر می‌کند.
برای یاد دادن کار خوب همراه با پاداش، برای فرزندتان جدولی درست کنید، و مشخص کنید زمانی که از تو کاری یا رفتاری بخواهم و تو آنرا انجام بدهی، یا از تو بخوام کاری را انجام ندهی و تو آن کار را متوقف کنی، من به تو یک ستاره خواهم داد، و زمانی که خانه ها پر شد جایزه ای که تو میخواهی را بلافاصله به تو خواهم داد. در این شرایط کودک حتی ممکن است مشتاق شنیدن فرمانی از شما باشد تا انجام بدهد و ستاره بیشتری بگیرد و به این شکل مکانیزهای دفاعی از او دور می‌شوند و لجبازی و جنگ قدرت اتفاق نخواهد افتاد، و فرزندتان به شما اجازه می‌دهد وارد دنیای او شوید.
وقتی جدول ستاره های او پر شد بلافاصله برای او جایزه معین شده را تهیه کنید.
بهتر است از آن جدول نگهداری کنید تا به او نشان دهید رفتارهای خوب او چقدر برای شما با ارزش است.

 

آموزش خوب و بد

همانگونه که می‌دانیم، کودکان تا چهار سالگی خودشیفته هستند. این خودشیفتگی یک مرحله از رشد کودکان است.
اما بعد از چهار سالگی با رشد مغز، کودک توانایی درک متقابل را پیدا می‌کند و معنای خوب و بد، درست و غلط را درک خواهد کرد. تا آن زمان، والدین بهتر است به کارهای بد اما بی خطر فرزندشان بی اعتنایی کنند، جلوی رفتار بد و خطرناک فرزندشان را بگیرند، و قدم به قدم با توضیحات ساده و کوتاه، فرزندشان را برای درک خوب و بد آماده کنند، تا زمانی که کودکشان به سن مناسب رسید، درک بهتری از خوب و بد پیدا کند.