پدرانی که در زندگی فرزندانشان حضور دارند، در پرورش کودکان همدل سهم بسزایی دارند.
براساس پژوهش‌هایی که انجام شده است، کودکانی که در ‌۵سالگی، پدرانشان به شکل مثبتی در مراقبت از آنها فعال بودند، ۳۰سال بعد بزرگسالان همدل‌تری شدند تا آنهایی که پدرانشان غایب بودند.

موضوع نگران‌کننده این است که بسیاری از پدران به شکل اختیاری خود را از زندگی فرزندانشان کنار کشیده‌اند.

شاید هیچ روان‌شناسی به اندازه دکتر مایکل لمب در مورد پدری‌کردن بررسی و تحقیق نکرده باشد. او که چند کتاب هم در این باره نوشته، پدری را دارای سه وجه می‌داند:

۱٫ تعامل و ارتباط مستقیم پدر با فرزند به شکل بازی و تفریح با او یا مراقبت از وی و حمایت از فرزند. شاخص این تعامل، مقدار زمانی است که پدر با فرزند یا فرزندان خود به‌طور رودررو می‌گذراند؛
۲٫  دسترس‌پذیری یعنی دردسترس‌بچه‌بودن و در‌کناراو‌‌بودن، به این شکل که پدر در خانه به کاری مشغول باشد، مانند انجام کاری در خانه درباره فرزند مثل تهیه غذا یا…، و کودک در همان اتاق یا اتاق دیگری مشغول کاری باشد، ولی هرگاه که خواست، پدر در دسترس اوست؛  .

۳٫مسئولیت‌پذیری که بر تقبل مسئولیت در زمینه رفاه و سلامت کودک اشاره دارد و می‌تواند هم مستقیم با حضوری صورت گیرد و هم غیرمستقیم یا غیرحضوری.
حضور فعال پدر با کاهش مشکلات شدید روان‌شناختی و رفتاری در کودکان و به ویژه نوجوانان همراه است.