شغل خیاطی از پیشه های قدیمی در تهران و روزگار قاجار بود. که تعداد بسیار ی از افراد به این پیشه روی آورده بودند.

خیاط به کسانی گفته میشد که در کار دوخت و دوز البسه از زنانه و مردانه دست داشتند.

و به سه صورت انجام میشد:

۱.دوزندگان رسمی که دکان و تشکیلات رسمی داشتند ولباس ها را طبق الگو می ساختند.

۲.خیاطان بازاری که محل شان در بازار دوخته فروشی ها(سرای امیر ) بود که البسه بازاری تهیه می کردندو دراختیار مردم می گذاشتند. این لباس ها به نسبت ارزان تر بودو هرکسی به بازار می رفت، هر لباسی را که اندازه اش بود با قیمت ناچیز می خرید.

۳.زن های خانه دار که خیاطی بلد بودند و برای اهل خانه خود لباس می دوختند، اضافه وقت شان را به دوختن لباس های اشخاص غریبه اختصاص می دادند.

در هر صورت خیاطی کاری سخت به شمار می آمد که در قبال کار زیاد، دستمزد اندکی دریافت می کردند.

ورود چرخ خیاطی به ایران

گرچه اولین چرخ خیاطی در ایران توسط مظفر الدین شاه ازسفر فرنگ آورده شد اما سالها طول کشید تا این اختراع جدید جای دوخت و دوز به روش سنتی را گرفت و فراگیر شد.

ورود چرخ خیاطی به ایران که سرعت و دقت در کار خیاطی را چند برابر میکرد تا زمان مظفرالدین شاه و سفر او به فرنگ صورت نگرفت؛ مردم با این باور که پارچه با چرخ خیاطی جویده میشود و دوام آن کم میشود، چندان استقبالی به آن نشان نمیدادند.

اما سرعت و سهولت باعث شد چرخ خیاطی جای خودش را در زندگی ایرانی باز کندتا آنجا که یکی از وسایل منزل و اقلام جهیزیه دختران دم بخت تبدیل شد.

چرخ خیاطی های گلد فینگر که عوام به آن گل فینگل می گفتند در یک مغازه عتیقه فروشی شخصی ارمنی تبار در انتهای خیابان لاله زار به معرض فروش گذاشته شد و در کمتر از شش ماه به فروش رفت.

گلد فینگر برای جلب مشتری نیز در فروشگاهی در بازار مرغی و بخشی از بازار بزاز ها با معلمانی که با تدریس خیاطی با چرخ می پرداختند دایر کرد.

بعداز گذشت چند سال به تدریج چرخ خیاطی توانست در میان وسایل منزل جا پیدا کند و زن ها به دلیل خودنمایی و چشم و هم چشمی از عمده ترین خریداران این وسیله بودند که کنار اتاق مهمانخانه چرخ را روی میزی قرار می دادند و رویش را با روچرخی می پوشاندند.